Warning: pg_query(): Query failed: ERROR: could not extend file "base/19886/715562": No space left on device HINT: Check free disk space. in /var/www/biyografya.com/public_html/_sys/classes/db.php on line 61

Warning: pg_fetch_array() expects parameter 1 to be resource, boolean given in /var/www/biyografya.com/public_html/_sys/classes/db.php on line 62
Fatma Çetin Kabadayı - Biyografya

Fatma Çetin Kabadayı

Eğitimci, Yazar, Şair

Doğum
23 Eylül, 1974
Eğitim
Gazi Üniversitesi Mesleki ve Eğitim Fakültesi Çocuk Gelişimi ve Okul Öncesi Eğitimi Bölümü
Burç

Eğitimci, şair, yazar. 23 Eylül 1974, Kayseri doğumlu. İlkokulu Kayseri Gazi Paşa İlkokulu’nda okuduktan sonra Kayseri Cami-i Kebir Kur’an Kursu’nda bir yıl eğitim alarak kendini Kur’an-ı Kerim, Siyer, İ'tikat, Tecvid derslerinde geliştirmeye çalıştı. Ortaokulu Kayseri Merkez İmam Hatip Lisesi’nde bitirdikten sonra Kayseri Kız Meslek Lisesi’nde eğitimine devam etti. 1997 yılında Gazi Üniversitesi Mesleki ve Eğitim Fakültesi Çocuk Gelişimi ve Okul Öncesi Eğitimi Bölümü’nden mezun olduktan sonra; Kayseri, Ankara, Trabzon, Siirt, Elazığ, Antakya, Iğdır ve Balıkesir’de öğretmen olarak görev yaptı.

Kabadayı’nın ilk şiiri 1992 yılında Susku (İstanbul) dergisinde yayımlandı. Daha sonra Siirt Doğuş (Siirt), Kuzey Ekspres (Trabzon), Karakoçan’ın Sesi (Elazığ), Çubuk Gazetesi (Ankara), Asya Gazetesi (Antakya), Doğuş Gazetesi (Antakya) gazetelerinde ve Çemen Dergisi (Kayseri), Akpınar (Niğde), Susku (İstanbul), Kardelen (İstanbul), Avrupa’dan Bakış, Külliye, Edebiyat Yaprağı dergilerinde yayınlandı.

Yazarın, yirmi altısı branşıyla ilgili olmak üzere 42 yayınlanmış eseri bulunmaktadır. Hayat felsefesi: “Yalanı, nankörlüğü, tembelliği çıkar; hâl hatırı, güler yüzü, espriyi ekle ve mutluluk peşinden gelsin,” şeklinde özetlenebilir.

2010 Hikmet Okuyar Şiire Üstün Hizmet Ödülü, 2010 Yılı 11. Sürmeli Festivali Yozgat Konulu Şiir Yarışması Onur Ödülü, 2016'da Birleşen Yürekler Derneği Yaşayan Sanat Değerimiz Onur ödülü ve Ankara Sanat Platformu Hizmet Şeref Ödülü, Kansere Gülümse Derneği 2017 Yılı en iyi temsilci ödülüne layık görüldü. Çeşitli programlarda plaket ve teşekkür belgeleri takdim edildi.

Iğdır Fm’de uzun bir süre “Bir Demet Şiir" adıyla haftalık şiir programı yaptı. Televizyon ve radyo programlarına, söyleşi ve imza günlerine konuk olarak katıldı. Engelliler için yazdığı kendisinin de oynadığı “Kör Kütük Aşk" isimli tiyatro oyunu Iğdır Vali Yardımcısı tarafından yönetildi ve dört kez sahnelendi. Bunun dışında yazıp yönettiği ve oynadığı Hayal Dünyam, Eyvah Banu Geliyor, Dile Benden Ne Dilersen isimli çocuk oyunları da sahnelendi.

Mehmet Ali Yurtışığı tarafından altı şiiri bestelenen yazar, 2014 Yılı Edebiyat Galerisi “Bir Dakikalık Öykü" yarışmasında ve İnönü Üniversitesi tarafından her yıl düzenlenen Her Hastalık Bir Hikâyedir yarışmalarında jüri üyeliği yaptı. 17 antolojiye öykü ve şiirleri ile katılan yazar 3 antolojinin de koordinatörlüğünü aldı.

Kansere Gülümse Derneği ve Aile İçi İletişim ve Toplumsal Sorunlar Derneği Balıkesir İl Temsilcisidir. İLESAM üyesi olan yazar İLESAM ansiklopedisinde, Kayseri Yazar ve Şairler Ansiklopedisi’nde de yer almıştır. Kayseri Çıngı Dergisi’nde öykülerine habername.com’da haber ve köşe, Balıkesir Merhaba, Bizim İvrindi, Iğdır Haber Portalı, gazetelerinde de yazılarına devam etmektedir.

Evli ve iki çocuk annesi olan yazar Balıkesir’de Milli Eğitim Bakanlığına ait bir anaokulunda Müdür Yardımcısı olarak görev yapmaktadır.

 

Katıldığı Antolojiler:

 

Ve Tanrı Aşkı Yarattı - Öykü (2011), Zamansız, Öykü (2013), Her Hastalık Bir Hikâyedir - Öykü (2012), Sendeyaz.net - Antoloji-3 – 2012, Mavi Yürekler Şiir Antolojisi – 2012, Edebiyatevi Şiir Antolojisi–4 (2013), Türk Dünyası Şairler Antolojisi (2013), Gönül Kahvesi Şairler Antolojisi, Edebiyatevi Şiir Antolojisi-5 (2014), Edebiyatevi Şiir Antolojisi-6 (2015), Avrasya Şairler Antolojisi (2015), Türk Dünyası Seçkin Şair ve Yazarlar Antolojisi (2015), Lokman Hekim Öyküleri (2015),  Edebiyat Defteri Şiir Antolojisi (2016).

 

ESERLERİ:

 

Çocuk Kitabı: Örnekleriyle Kuklalar ve Kukla Oyunları (2002), Ebesin (Çocuk oyunları, 2005), Yüz Gülen Yüz (Melek Demir ile, Eğitici drama, 2008), Büyümüş de Küçülmüş (Okul öncesi için, 2011), Eğitici Masallar (20 kitap, 2012), Küçük İş Adamı (Roman, 2018), Fatma Teyzeden Masallar (Masal, 2018)

Antoloji: Altın Kalemler Şiir Antolojisi (Kemalettin Kalkan ile, 2014),  Dört Mevsim Şiir Antolojisi (2014), Dört Mevsim Öykü Antolojisi (2014)

Öykü: Altın Tesbih (2012), Ne Mutlu Canına (2012), Nacizane - Öykühane (2014), Sokak Sesleri (2015)

Roman: Elveda Evliliğim (2006), Hoşça Kal Anne (Gençlik romanı, 2009),  Yüreğimden Güvercinler Uçurdum (Anı-Roman,  2010), Mor Hırka (Gençlik romanı, 2012), İhtiyar (2014), Maktul (Polisiye, 2015), Bir Başka Vakit - İmam-ı Rabbani Hazretleri (Biyografik roman, 2015), Kansız (Polisiye Roman, 2015) Ihlamur Kokulu Aşk (2016)

                                           

KAYNAKÇA: Kadir Özdamarlar / Fatma Çetin Kabadayı’yı Keşfetmek ve Hoşça Kal Anne (Kayseri Hakimiyet, 2010), Kadir Özdamarlar / Sosyolojik Açıdan Fatma Çetin Kabadayı (Berceste, 2011), Erhan Palabıyık/ Altın Tesbih (Önsöz, 2011), Fatma Çetin Kabadayı (Bilgi teyidi, Şubat 2018).

 

MAKTUL’dan

İlber kömürlüğe gelirken bu kez yanına daha büyük bir el feneri almak zorunda kaldı. Diğeri bozulmuştu ve şimdi çarşıya çıkıp yeni fener alamazdı. Zaten kömürlüğe inen çıkan da olmuyordu. Olsa ne olacaktı ki? O bir komiserdi. Durup dururken “Bakayım senin kömürlüğünde ne var?” diye soracak kadar lüzumsuzu çıkmazdı ya. Hem diyelim ki oldu, silahında iki kurşundan çok daha fazlası vardı. Silah, gerektiğinde kullanmak içindi, tıpkı bilgi gibi. Her zamanki gibi kilidi açıp feneri tanığın yüzüne tuttu. Yine uyuyordu. Gözlerinin altı günden güne morarıyordu. İçeri girip kapıyı kapattı. Altı adımlık bu yer iğrenç kokuyordu. Serdar birkaç kez altına kaçırdığından da içerisinin keskin kokusu artık dayanılmaz bir hâl almıştı. Bugün bu işi çözmeliydi artık.

-Ulan Serdar hayvanı! Kokuttun apartmanı be!

Serdar sıçrayarak uyandı. Başını sağa sola sallıyor, ağzındaki kumaştan ağrıyan çenesini artık hareket ettirmek istiyordu. Konuşabilmek, yürüyebilmek, güneşi görebilmek meğer ne kadar güzeldi.

İlber önce Serdar'ın ağzındaki bağı çözdü, ardından da arkadan bağladığı ellerini. Suyunu ve yemeğini uzattı. Şişenin yarısına kadar içmişti yine. Kasanın üzerine oturduğunda elindeki fenerle, sandalyenin altından sızıp kapıya doğru ilerlemiş, bir kısmı kurumuş, yer yer birikinti içinde olan idrara baktı. İğrenç ötesiydi. İnsanoğlu yaşam şartlarından yoksun olunca nasıl da hayvanlaşıyordu böyle? Yemeğini açmayan Serdar’a dalga geçer bir ses tonuyla sordu:

-Ne o? Acıkmadın herhâlde?

-Yiyecek dermanım kalmadı.

-O zaman bir an önce anlat da her şey bitsin bugün. Evine git, banyonu yap.

-Sahi mi?

-Sahi ya.

-Tamam abi, anlatayım. Ne bilmek istiyorsun?

İlber cebinden çıkardığı fotoğrafı ona doğru, feneri ise fotoğrafa doğru tuttu. Net görünüyordu:

-Bu muydu öldüren?

-Evet abi. Ta kendisi.

-Nasıl öldürdü?

-Enver abiyi kolundan tutarak alt kata indirdiğini gördüm.

-Fenerle mi? Lambayı mı açtı?

-Fenerle indirdi.

İlber zaten ilk kez aşağı kata indiğini tahmin ediyordu. O, işini uzatmayı sevmezdi, biliyordu.

-Zorluyor muydu adamı?

-Evet, çok sıkıyordu kolunu, adamın yüzünden acı çektiği belliydi. Sonra silah doğrulttu ve pantolonunu çıkarmasını istedi. İç çamaşırını çıkardı adam. Elinde eldivenleri vardı. Cebinden bir sustalı çıkarıp çamaşırı doğradı. Küçük parçaları adamın ağzına sokarken konuşuyor, sessizce dişlerini sıkarak bazen de kısa çığlıklar atarak ona bir şeyler söylüyordu.

-Sonra?

-Adam kaçmaya çalıştı. O da eliyle ağzını, burnunu kapattı. Epey çırpındı Enver… Sonra öldü. Tam o sırada kadın geldi. O da bir çığlık atıp bayıldı. Onu da öldürdü. Bir ara boğazını uzun süre sıktığını gördüm. Boğarak öldürüp doğradı yani. Sonra yukarı kata çıkıp yeniden geldi.

-Kapıyı kilitlemiştir.

-Sonra bir keserle ikisini de küçük parçalara ayırdı.

-Sen de seyrettin öyle mi?

-Başımı belaya mı sokayım abi? Benden bilirlerdi.

-Adam sigara içti mi?

-Evet, Enver’i doğradıktan sonra dinlenirken içti. Katil çok kızgındı. Bir şeyin intikamını alır gibiydi.

-Yorum yapma lan!

-Yorum değil abi.

-Hem katil diyerek ilk heceyi uzatma lan! Cahil herif! Bu hukuki bir tanımlamadır. "Katil" kelimesi Arapça'dır, yani kelimenin kökü katl’dir. Biz cinayet eylemini gerçekleştiren kimseye asla ve asla "katil" diyemeyiz; aksi takdirde yargısız infaz yapmış oluruz ve suç işleriz. Yargılama süresince herkesin savunma hakkı kutsaldır ve masum olarak addedilir. "Katil" diyemeyiz. Suçunu itiraf etse bile yargılama bitmeden kimseye "katil" denmez, "zanlı" ya da "sanık" denir. Sorgulama ya da dava süreci boyunca "katl zanlısı", "cinayet zanlısı" dememiz lazım ona. Fakat kısa bir “i” sesi koyup "katil zanlısı" diyebilirsin. "Katil" kelimesini tek başına kullanamazsın. Bu kuralı unutma! İnsan ölene kadar öğrenmeli. Eeee, anlat.

- Kafam karıştı ya biraz, neyse… Katil zanlısı kendi kendine konuşuyor, sürekli bir şeyler söylüyordu doğrarken. Bir de en son makatına o çamaşırdan soktu.

-Sen kalk bakayım ayağa.

Serdar ayakları bağlı olduğu için ayakta zor duruyordu. Onu niye yerinden kaldırdığını da anlamış değildi ama ne dese yapmak zorundaydı. İlber, Serdar'ın üzerini bir kez daha aramayı uygun bulmuştu. Bir insan şahit olduğu bir cinayeti bu kadar soğukkanlı bir şekilde anlatabilir miydi? Gözünün önünde iki kişi öldürülüp parçalanıyordu ve bu adi adam, gizli bir pencereden elinde dürbünle olanları izliyordu. Olay yerine gelen ekibin çalışmalarını takip ediyor, Mustafa’nın kendisine dikkatlice bakmasıyla da kaçıp gidiyordu. Bu adamda başka bir şeyler vardı ve İlber bunu bir an önce bulmalıydı. İlber önce Serdar'ın gömlek cebine baktı. Birkaç fatura ve paradan başka bir şey yoktu. Pantolonuna dokunmak, elini sürmek istemezdi. Leş gibi kokan bu bedenden bir metre uzaklaşıp ceplerini dışarı çıkarmasını söyledi. Cepler boştu. Pantolonunu aşağıya indirmesini istedi. Serdar önce itiraz etse de yapacak bir şeyi yoktu. Gözlerinde korku belirmiş, göz bebekleri iyice büyümüştü. Bir şeyler saklıyordu ama nerede sakladığı şüpheliydi. -İndir lan çamaşırını!

-Abi…

-"İndir," dedim!

İndirmişti. Çamaşırın içinde bir poşet vardı. O da ıslaktı. İlber, kömür doldurmada kullandığı kırmızı kalın naylon eldivenleri ondan gözünü ayırmadan takım çantasından alıp giydi. Poşeti istedi.

-Abi… Bu şey…

-Kes lan! İlber poşeti alıp tiksinerek açtı. İstifra etmemek için kendini zor tutuyordu. İnsan büyüdükçe daha da iğrenç oluyordu. İdrarı ve teri birbirine karışmış bu adamın iç çamaşırındaki poşeti açmak bir hayli mide bulandırıcıydı. Poşetin içi kıl doluydu. İnce telli saç kıllarına benziyordu; kıvırcık, kumral.

-Kimin lan bu saç?

-Bilmiyorum abi. Serdar kekeliyordu. Canından bezmiş bir hâldeydi, korkuyordu. İlber, adamın yüzüne tükürecekmiş gibi baktı:

-Çek lan pantolonunu! Salkım saçak durma! Şerefsiz, bilmiyorsun da bu saçın donunda ne işi var? Ha anladım, bunlar kadının saçları. Kadını sen öldürdün yani. Zaten biliyordum. Öldürülen kişinin yaşına göre artık hapis cezası, biliyorsun değil mi?

Serdar şaşkındı. Aceleyle pantolonunu çekerken ellerini rahatça kullanıyor olmanın tadına bile varamamıştı. İlber, onun yeni çıkan kanunlardan haberi olmadığını düşünüyor olmalıydı ama Serdar bu hayatta zevk aldığı şeyleri izlemekten başka bir şey yapmıyordu ki? Gerçi doğru bir şey yapsa kendisi de şaşıracaktı.

-Yok abi, ben öldürmedim kadını. Ben sadece çocuğu öldürdüm, onun da yaşı küçük.

İlber yavaş yavaş çözülen Serdar’ın suyuna gitmeli, kendini çaresiz hisseden adama güven vermeliydi. Sabrının sınırlarını zorlayarak anlayışlı bir dost edası takındı ve sesini de yumuşatarak konuştu:

-Hah, öyle desene koçum. Onun yaşı küçük, az yatarsın, hatta yatmazsın bile. Ben saklayacağım seni. Hem hiç kimse durup dururken birini öldürmez, illaki sebebi vardır. Enver’i öldürenin de sebepleri vardı senin de. Sen öldürdün ama asıl suçlu sen değilsin ki. Seni o hâle getirenler suçlu. Ben biliyorum koçum.

-Evet haklısın, abim benim. Anlatacağım. O küçük kızın saçları... Tamam abi, anlatacağım. Sözünde duracağını biliyorum.

-Sen anlat koçum, hadi. Kızı nasıl öldürdün?

Serdar anlatmaya başladı.

 

(Maktul Adlı romanından, sayfa: 148-152)

FATMA ÇETİN KABADAYI HAKKINDA

Fatma Çetin Kabadayı, Kayseri Yeşilhisarlı bir yazarımız… Benim Fatma Çetin Kabadayı’yla tanışmam, yapmak istediği bir röportaj isteğini tarafıma iletmesiyle başladı. “Şair-yazar Mehmet Gözükara ile şiire dair…” başlıklı röportajın arkasından lutfedip gönderdiği kitaplarını vakit geçirmeden okudum. Okumamdaki aceleciliğim; yazarın yazdığından çok, kendi iç dünyasından okuyucuya servis ettiklerini bir bir keşfederek onu daha yakından tanıma isteğimdi.

1974 doğumlu yazarımız Gazi Üniversitesi Mesleki ve Eğitim Fakültesi Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Bölümü’nden mezunu. Hayat feksefesini “Yalanı, nankörlüğü, tembelliği çıkar, hal hatırı, güler yüzü, espriyi ekle; mutluluk peşinden gelsin” şeklinde özetleyen Kabadayı, Iğdır İMKB Mehmetçik Ortaokulunda okul öncesi öğretmeni olarak görev yapmakta. Bu güne dek, yardımcı ders kitapları, masal, öykü ve romanlara imza atmış, şiir dinletileri, radyo programı yapmış. Halen köşe yazılarına ve www.habername.com da hem köşe hem haber yazarlığına devam etmekte.

Bu kadar verimli bir yazarın arkasından yetişmek her babayiğidin harcı değil.

Okuduğum kitapların içerisinde dikkatimi çeken bir romanı sizlere tanıtmayı düşünerek bu yazıyı kaleme aldım. Bunu, bir çabayı takdir etme düşüncesi olarak değerlendirebilirsiniz. Keşke her kıymetimizle ilgili, onların çabasına karşılık ilgimizi bir şekilde gösterebilsek…

Yazar bu romanında Bostonlu bir genç olan Yamin ile İstanbullu genç kız İhti’nin hikâyesini anlatır bize. Üniversitede tanışıp son sınıfta sözlenirler. Yamin okulun bitmesine sayılı günler kala Boston’daki ikiz kardeşi Yasin’e böbreğini vermek üzere gitmek zorunda kalır. Ameliyat sonrası enfeksiyon kapan Yamin vefat eder. Öleceğini anlayan Yamin’in, kardeşi Yasin’den tek isteği kendi yerine geçip İhti ile evlenmesidir.

Varlıklı bir ailenin tek kızı olan İhti Yaren ailesini de kazada kaybettikten sonra tamamen yalnız kalır. Kendini işine adayan İhti Hanım, Yamin’in bir gün mutlaka döneceğinden emindir.

Enerji dolu, hayatı seven ve batıl inançlarına bağlı olan İhti Hanım, kendinden çok başkalarının menfaatlerini düşünen, kendince geliştirdiği farklı yöntemlerle de amacına ulaşan vefalı yüreği ile herkes tarafından sevilen bir insandır. Aradan kırk beş yıl geçtikten sonra roman başlar.

Bu geçen süre içerisinde İhti’de Alzheimer hastalığı başlangıcı tanısı konur. Hastalığından ötürü zaman zaman unutkanlık baş gösterir. Dostları bundan haberdardır. İhti unutmadığı şeyleri de unutmuş gibi yaparak çevresini imtihana tabi tutar. Normalde eksiklik gibi kabul edilen unutkanlık olayının dahi hayata katacağı farklı değerlerin olduğunu okuyucuya enjekte eder.

Romanın baştan sona kurgusu, çevreye karşı duyarlılığın getirdiği sorumluluk duygusunun hayat bulmasıyla hayatı değişen insanları konu alıyor.

İhtiyar romanının kahramanı İhti’nin müşfik bakışıyla, olmaz gibi görülen işler olur, değişmez sanılan insanlar değişir. Hayatı yaşanır bulan yazarın yumuşak bakışı, kahramanı İhti ve çevresinin de hayatını yumuşatır.

Ben hikâyeci değilim ama sözün gelişinden, onun hangi aileye ait olduğunu bilen şairlik yanım var.

Yazar, şair, ressam gibi edebiyatın her alanına nüfuz eden insanların, baktığını fark ettiren, gösterdiğinde tefekküre sevk eden bir yanları vardır.

Kâinat kitabının küçültülmüşü olan insanın kendisi de bir kitap. Dolayısıyla, yazdığı kendi kitabının da bir numunesi hükmündedir. “Kim ne yazarsa kendini yazar” sözünden yola çıkarak söyleyecek olursak, Fatma Çetin Kabadayı’nın kendini yazdığı romanı okunası bir kitap.

Daha önceki çalışmalarıyla bizlere yeniden merhaba diyen Fatma Hanım’a, bu güzel İhtiyar’la bizleri selamladığı için çok teşekkür ediyor, yeni çalışmalarında da başarı dileklerimizi iletiyoruz.

Edebiyat yolculuğunda yolu açık, bahtı ağ olsun…

Yazar: MEHMET GÖZÜKARA

İLGİLİ BİYOGRAFİLER

Devamını Gör

Warning: Unknown: write failed: No space left on device (28) in Unknown on line 0

Warning: Unknown: Failed to write session data (files). Please verify that the current setting of session.save_path is correct (/var/lib/php/session) in Unknown on line 0