Şair (D. 10 Şubat 1844, Nevşehir – Ö. 3 Mart 1892, Kadıköy / İstanbul). Ressam Feyhaman Duran’ın babasıdır. İlköğrenimini Nevşehir ve Kayseri’de yaptı. Daha sonra İstanbul’a gitti. On iki yaşındayken Enderun’a (Saray mensuplarına eğitim verilen okul) kaydoldu. Üç yıl Mekteb-i Mülkiyeye (Siyasal Bilgiler Okulu) ve Dârülfünun (üniversite)’da hikmet-i tabîiye (tabiat bilgisi), kimya ve mevalid (doğuşla ilgili) derslerine devam etti. 1857’de Enderun hademeliğine (Saray görevlisi), peşinden Enderun Mektebi inşa (yazı dersi) öğretmenliğine atandı. Basiret gazetesine yazdığı bir yazıdan dolayı Kayseri ve Yozgat’ta ikamete mecbur tutuldu. 17 Temmuz 1882’de padişah iradesi ile İstanbul’a getirildi. Önceki memuriyetine iade edildi.
ESERLERİ:
Levhatü’l-Kavâid (1866), Güvâh-ı Dil (1874), Hayri Bey Kütüğü (1886), Mesnevî Tercümesi (Yarımdır), Hayrü’l-Lügat (Türkçe-Arapça-Farsça, manzum), Âdâbü’l-Mülûk, Âdâbü’l-Üdebâ, Bahrü’l-Kâfiye.
KAYNAK: İbnülemin Mahmud Kemal İnal / Son Asır Türk Şairleri (c. II, 2000), İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2. bas., 2009).
