Semih ErgenBu sayfa sizin mi?
Tiyatro sanatçısı, şair ve yazar. 1931, İstanbul doğumlu. İlkokulu Fatih’te, ortaokulu Sarıyer’de, liseyi İstanbul Erkek Lisesinde bitirdi. 1949 yılında Ankara Devlet Konservatuarı Tiyatro Bölümüne girdi, 1954 yılında aynı okulun yüksek bölümünden mezun oldu. Devlet Tiyatroları ailesi içinde kırk dört yılı aşkın bir süre oyunculuk, yönetmenlik, yöneticilik ve öğretmenlik yaptı. 1976 yılında Devlet Tiyatroları sanat işlerinden sorumlu genel müdür yardımcılığına getirildi ve bu görevinden sonra emekliye ayrıldı. Güzel şiir okumasıyla da tanınmıştır.
ESERLERİ:
ŞİİR: Burçak, Yakarış, Niyaz Dalları, Eskitemedim Gökyüzünü, Ölüm Kalım Savaşı Destanı, Nergisleri Bölüşmek, Tasavvuf Şiirleri Antolojisi/Aşk ve Gönül (1995), Kuruyuduk Yaş Olduk (2000).
OYUN: Çınar ile Ihlamur, Erkek ve Kadın, Saz Kafeste Mor Kuşlar, Bir Hilâl Uğruna, Bahar Gecikti, Kardeş Kanı.
BİYOGRAFİK ÖYKÜ: Erkekler Ağlamaz.
KAYNAK: İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2. bas., 2009).
Fotoğraflar
Tiyatro sanatçısı, şair ve yazar. 1931, İstanbul doğumlu. İlkokulu Fatih’te, ortaokulu Sarıyer’de, liseyi İstanbul Erkek Lisesinde bitirdi. 1949 yılında Ankara Devlet Konservatuarı Tiyatro Bölümüne girdi, 1954 yılında aynı okulun yüksek bölümünden mezun oldu. Devlet Tiyatroları ailesi içinde kırk dört yılı aşkın bir süre oyunculuk, yönetmenlik, yöneticilik ve öğretmenlik yaptı. 1976 yılında Devlet Tiyatroları sanat işlerinden sorumlu genel müdür yardımcılığına getirildi ve bu görevinden sonra emekliye ayrıldı. Güzel şiir okumasıyla da tanınmıştır.
ESERLERİ:
ŞİİR: Burçak, Yakarış, Niyaz Dalları, Eskitemedim Gökyüzünü, Ölüm Kalım Savaşı Destanı, Nergisleri Bölüşmek, Tasavvuf Şiirleri Antolojisi/Aşk ve Gönül (1995), Kuruyuduk Yaş Olduk (2000).
OYUN: Çınar ile Ihlamur, Erkek ve Kadın, Saz Kafeste Mor Kuşlar, Bir Hilâl Uğruna, Bahar Gecikti, Kardeş Kanı.
BİYOGRAFİK ÖYKÜ: Erkekler Ağlamaz.
KAYNAK: İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2. bas., 2009).
