Eğitimci, şair ve yazar. 1949, Samsun / Terme / Karaçalı köyü doğumlu. İlkokulu doğduğu köyde, ortaokul ile liseyi Sivas’ta okudu (1971). Samsun Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümü’nü 1976 yılında bitirdikten sonra Anadolu Üniversitesi’nde lisans programını tamamladı (1989). Bir süre Diyanet İşleri Başkanlığı’nın çeşitli birimlerinde (1971-79) görev aldı. Samsun liselerinde Türkçe ve edebiyat öğretmenliği yaparak emekliye ayrıldı (1998). 2000-04 yılları arasında Samsun’da özel okul ve dershanelerde de çalıştı.
Rahmi Özen’in sanat ve edebiyat hevesi ortaokul öğrencisi olduğu yıllarında kendini gösterdi. Lise öğrencisiyken kimi yerel gazetelerde yazıları yayımlanmaya başladı. 1970 yılında lise son sınıf öğrencisiyken “Bugün” gazetesinin açtığı makale yazma yarışmasında aldığı ödülle yazı hayatına ciddi bir adım atmış oldu. Üniversite öğrencisi olduğu yıllarda ve sonrasında yazdığı Mukaddes Çile, Hacı Bayram Veli, Hallac-ı Mansur, Boğaç Han Destanı, Töre Bitti ve Çanakkale Diye Diye gibi tiyatro eserleriyle edebiyatla ilgisini profesyonelce sürdürdü. Hocası Doç. Dr. Selçuk Eraydın aracılığıyla Mehmet Akif Ersoy’un Safahat eseriyle tanıştı. Daha sonra Mevlâna, Yunus Emre, Fuzulî, Necip Fazıl, Yahya Kemal, Sezai Karakoç, Mehmet Akif İnan, Rasim Özdenören, Erdem Bayazıt, Cahit Zarifoğlu gibi şair, yazar ve fikir adamlarını kendisine örnek aldı.
Oyun yazarlığının yanı sıra kendine özgü akıcı ve şiirsel üslubuyla edebi değeri olan roman ve öyküler de yazan Baha Rahmi Özen’in otuzun üstünde eseri yayımlandı. Depreli Hasan adlı romanında Çarşamba’yı Sel Aldı türküsünün dramını öykülemekle birlikte doğup büyüdüğü Terme ile Çarşamba’nın Rum ve Ermeni çetelerinin zulmü altından nasıl kurtulduğunu kendine özgü sade ve akıcı bir üslupla işlemektedir. Bu eserini senaryo olarak da yazdı. 7’li hece ölçüsüyle yazdığı ve yedi bin dizeden oluşan Bamsı Beyrek ve Banı Çiçek Destanı adlı manzum romanı, edebiyatımızda en uzun manzum romanlar arasında ilk sıralarda yer alır.
Yazarlığı kadar sosyal hayatı da verimli olan B. Rahmi Özen, Samsun Öğretmenler Vakfı Kurucu Başkanlığı, Samsun Eğitimciler Birliği Sendikası (Eğitim-Bir-Sen) Kurucu Başkanlığı, Samsun Memurlar Sendikası (Memur-Sen) Kurucu Temsilciliği gibi sivil toplum görevleri üstlendi. Birçok eğitim kurumunda söyleşiler yaptı, halka açık kapalı salonlarda konferanslar verdi, imza günlerine katıldı ve birçok radyo, televizyon kanalında konuşmalar yaptı.
Özen; Ömer Seyfettin’nin anısında 1991 yılında açılan hikâye yarışmasında “Son Kurban”, 1996 yılında “Balık Kayası” başlıklı öyküleriyle iki kez ödül aldı. Türkiye Diyanet Vakfı’nın açtığı “Naat ve Münacât” yarışmalarında iki yıl üst üste ödüllendirildi. Millî Eğitim Bakanlığı’nın hikâye ve roman yarışmalarında çeşitli ödüller kazandı. Tarım Orman ve Köyişleri Bakanlığı’nın verdiği Roman Ödülünü, Canik Dağlarında Hekimoğlu Efsanesi adlı eserle İzmir Han Tiyatrosu Ünal Gürel 2012 Tiyatro Ödülü’nü aldı. Türkiye Yazarlar Birliği üyesidir.
“Türk dilini en iyi kullanan ve en çok ödül alan son dönem yazarlarımızın başını çeken velut yazarımız Baha Rahmi Özen; yerelden milliye, milliden evrensele giden sağlam ve doğru yolda, yılmadan, küsmeden güzel, etkileyici, başarılı eserlerini vermeye devam ediyor. Terme’mizin yetiştirdiği, Türkiye’nin tanınmış önemli yazarını yürekten kutluyorum.”(Ahmet Sezgin, Terme Bilgi Gazetesi) “Rahmi Özen, kendine has anlatımı, şiir gibi akıcı bir yazma üslubu ile büyük takdir toplamıştır.”(Ali Kayıkçı) “Rahmi Özen için; Amazonika’sı ile, Gömülü Şehir’i ile, Yürek Şöleni ile, Depreli Hasan’ı ile Terme’mizi bilerek, tanıyarak sevmeyi öğreten, adeta Terme tarihi külliyatını oluşturan bir adam diyebiliriz rahatlıkla.” (İsmet Gültekin)
BAŞLICA ESERLERİ:
OYUN: Zulmetten Nura Doğru (1971), Mukaddes Çile (1974), Töre Bitti (1995), Boğaç Han Destanı (1996), Boynu Bükük Çiçekler (1997), Mey ve Ney (1997), Hallac-ı Mansur (1999), Çanakkale Diye Diye (1999), Hacı Bayram Veli (2001), Yürek Şöleni (2003).
HİKÂYE: Son Kurban (1993), Bir Damla Su (1995).
ROMAN: Zulmetten Nura Doğru (1971), Mukaddes Çile (1974), Yeşile Hasret Gözler (1995), Yaralı Ceylan (1995), Karatmayın Renkleri (1999), Zulüm Dağları Aşar Çanakkale İçinde (2000), Bamsı Beyrek ile Banı Çiçek (2000), Çarşamba’yı Sel Aldı, Depreli Hasa (2001), Hekimoğlu Efsanesi (2013).
İNCELEME-ARAŞTIRMA: Yunus Emre’de Sevgi (1991), Ekolojinin Dirilişine Vahiy Kültürünün Çağrısı (2000).
KAYNAKÇA: Ali Kayıkçı / Mahalleden Bölgeye Samsun (c. 2, 2001), İsmet Gültekin / Terme Birlik Mefkure (15 Şubat 2002), Ahmet Sezgin / Termeli Yazarlar ve Şairler Ansiklopedisi (Samsun, 2012)., Uğur Dede / Türkiye’nin en çok üreten Samsunlu yazarı Baha Rahmi Özen ile baş başa (Doğru ve Tarafsız Haber, 18 Kasım 2012), İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (C. 12, 2015).
