Şair ve yazar (D. 1 Mart 1943, Palu / Elazığ - Ö. 26 Ağustos 2014, İstanbul). Aslen Sivereklidir. Gazeteci yazar Osman Tunç’un ağabeyidir. İlk ve ortaokulu Siverek’te tamamladı. İstanbul Vefa Lisesi (1978) mezunu.
1965’te ailesiyle birlikte yerleştiği Diyarbakır’da Belediye (1966-70) ile İl Sağlık ve Sosyal Yardım Müdürlüğünde (1970-74) çalıştı. 1975’te İstanbul Vakıf Guraba Hastanesine geçti. 1976 yılından itibaren İstanbul, 1988’den sonra İzmit Bölge Çalışma müdürlüklerinde memur olarak çalışarak 1992’de emekliye ayrıldı. Yaşamını, uzun yıllar 1985 yılında yerleştiği Kocaeli’nin Değirmendere ilçesinde, emekli olduktan sonra da vefatına kadar İstanbul’da sürdürdü.
Kendisinin sık kullandığı tabirle, gerçekten “Şair-i Maderzat” (anadan doğma şair) bir şair idi. Bu nedenle onu yakından tanıyanlar kendisinden “Şair” olarak söz eder, onu çağıranlar “Şair” adıyla çağırırdı.
Ramazan Tunç, Türk klasikleri arasında sayılmaya değer üstün nitelikte şiirler yazmıştı. Şiirlerinde gösterdiği yüksek başarı ile Necip Fazıl Kısakürek başta olmak üzere birçok ünlü edebiyatçının takdirini kazanmıştı. Ancak, mizacı gereği sivil toplum ve medya çevrelerine fazla girmeyerek, kendi köşesinde şiir yazmayı tercih etti. Bu yüzden çoğu kimsenin haberdar olmadığı bir hayat yaşadı.
Diyarbakır’da yaşadığı yıllarda iki yakın arkadaşı Yusuf Erkişi ve İhsan Işık’la birlikte Çile dergisi şairleri çevresinde yer almıştı. (Aynı zamanda ressam olan Yusuf Erkişi, onun yağlı boya bir resmini de yaptı). Ramazan Tunç’un şiirleri; bu yıllarda, 1970’lerden itibaren Yeni Şark Postası (Diyarbakır), Özlem (Diyarbakır), Millî Hakimiyet (Diyarbakır), Hilal, Çile (Diyarbakır, 1974), Düşünce (1978-79), Yeni Devir (1977-85), Aylık Dergi, Mavera (1983-88), Dergâh gazete ve dergilerinde yer aldı. Uzun yıllar hece ölçüsüyle yazdığı şiirlerle dikkat çeken Ramazan Tunç, 1974 yılından itibaren serbest ölçüde yazdığı şiirlerde de adından söz ettirmişti.
Bazı şiirleri ezbere bilinen usta bir şair olarak, çevresinde tanıyıp kabiliyet gördüğü genç şairlere desteğiyle de tanınıyordu. Bu gençlerin şiirlerini inceler, onlara gerekli tavsiyelerde bulunur; hatta onları teşvik etmek için, şiirlerindeki bazı yerleri düzeltmelerine yardımcı olurdu.
Ramazan Tunç, 26 Ağustos 2014’te şairce yaşadığı bu dünyadan sessizce çekip gitti. “Şair”in cenazesi, Üsküdar Karacaahmet Şakirin Camiinde kılınan öğle namazı ardından Ihlamurkuyu Mezarlığında toprağa verildi.
ESERLERİ:
Biyografi: Muhammed İkbal (1984).
Şiir: Çöl ve Yolcu (1990).
KAYNAKÇA: İhsan Işık / Yazarlar Sözlüğü (1990, 1998) - Türkiye Yazarlar Ansiklopedisi (2001, 2004) – Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2007, 2009), Bakan Eker'in Unutamadığı Şiir (mehdieker.com, 16 Kasım 2014).
Fotoğraflar
Hakkında Yazılanlar
Şair ve yazar (D. 1 Mart 1943, Palu / Elazığ - Ö. 26 Ağustos 2014, İstanbul). Aslen Sivereklidir. Gazeteci yazar Osman Tunç’un ağabeyidir. İlk ve ortaokulu Siverek’te tamamladı. İstanbul Vefa Lisesi (1978) mezunu.
1965’te ailesiyle birlikte yerleştiği Diyarbakır’da Belediye (1966-70) ile İl Sağlık ve Sosyal Yardım Müdürlüğünde (1970-74) çalıştı. 1975’te İstanbul Vakıf Guraba Hastanesine geçti. 1976 yılından itibaren İstanbul, 1988’den sonra İzmit Bölge Çalışma müdürlüklerinde memur olarak çalışarak 1992’de emekliye ayrıldı. Yaşamını, uzun yıllar 1985 yılında yerleştiği Kocaeli’nin Değirmendere ilçesinde, emekli olduktan sonra da vefatına kadar İstanbul’da sürdürdü.
Kendisinin sık kullandığı tabirle, gerçekten “Şair-i Maderzat” (anadan doğma şair) bir şair idi. Bu nedenle onu yakından tanıyanlar kendisinden “Şair” olarak söz eder, onu çağıranlar “Şair” adıyla çağırırdı.
Ramazan Tunç, Türk klasikleri arasında sayılmaya değer üstün nitelikte şiirler yazmıştı. Şiirlerinde gösterdiği yüksek başarı ile Necip Fazıl Kısakürek başta olmak üzere birçok ünlü edebiyatçının takdirini kazanmıştı. Ancak, mizacı gereği sivil toplum ve medya çevrelerine fazla girmeyerek, kendi köşesinde şiir yazmayı tercih etti. Bu yüzden çoğu kimsenin haberdar olmadığı bir hayat yaşadı.
Diyarbakır’da yaşadığı yıllarda iki yakın arkadaşı Yusuf Erkişi ve İhsan Işık’la birlikte Çile dergisi şairleri çevresinde yer almıştı. (Aynı zamanda ressam olan Yusuf Erkişi, onun yağlı boya bir resmini de yaptı). Ramazan Tunç’un şiirleri; bu yıllarda, 1970’lerden itibaren Yeni Şark Postası (Diyarbakır), Özlem (Diyarbakır), Millî Hakimiyet (Diyarbakır), Hilal, Çile (Diyarbakır, 1974), Düşünce (1978-79), Yeni Devir (1977-85), Aylık Dergi, Mavera (1983-88), Dergâh gazete ve dergilerinde yer aldı. Uzun yıllar hece ölçüsüyle yazdığı şiirlerle dikkat çeken Ramazan Tunç, 1974 yılından itibaren serbest ölçüde yazdığı şiirlerde de adından söz ettirmişti.
Bazı şiirleri ezbere bilinen usta bir şair olarak, çevresinde tanıyıp kabiliyet gördüğü genç şairlere desteğiyle de tanınıyordu. Bu gençlerin şiirlerini inceler, onlara gerekli tavsiyelerde bulunur; hatta onları teşvik etmek için, şiirlerindeki bazı yerleri düzeltmelerine yardımcı olurdu.
Ramazan Tunç, 26 Ağustos 2014’te şairce yaşadığı bu dünyadan sessizce çekip gitti. “Şair”in cenazesi, Üsküdar Karacaahmet Şakirin Camiinde kılınan öğle namazı ardından Ihlamurkuyu Mezarlığında toprağa verildi.
ESERLERİ:
Biyografi: Muhammed İkbal (1984).
Şiir: Çöl ve Yolcu (1990).
KAYNAKÇA: İhsan Işık / Yazarlar Sözlüğü (1990, 1998) - Türkiye Yazarlar Ansiklopedisi (2001, 2004) – Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2007, 2009), Bakan Eker'in Unutamadığı Şiir (mehdieker.com, 16 Kasım 2014).
