Nahit Ulvi Akgün

Şair (D. 1918, Milas / Muğla - Ö. 12 Kasım 1996, İzmir). İzmir II. Erkek Lisesi (1940), İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü (1948) mezunu. Ödemiş ve İzmir’deki çeşitli liselerde öğretmenlik yaptı, emekli oldu. Karşıyaka Genel Kütüphanesini kurdu. İzmir Radyosu’nda “Şiir Saati” konuşmaları yaptı.

İlk şiiri İzmir’de yayımlanan Akın gazetesinde (1936) çıktı. İlk ürünlerinde hece ölçüsünü kullandı, sonra modern şiire yöneldi. Servet-i Fünûn-Uyanış, Yücel, Değirmen, Kovan, Varlık, Yeditepe, Adana Sanat, Kaynak dergilerinde yazdı. Önceleri tema olarak romantik aşkları işlerken, son şiirlerinde hayatın geçiciliği gibi metafizik düşünce ve duygulara önem verdi. Evren Türküsü (1966) kitabıyla Türk Dil Kurumu 1967 Şiir Ödülünü aldı.

ESERLERİ (Şiir):

Üç Gönül (M. Serpin, K. Çatıkkaş ile, 1937), Leyla (1937), Irgat (1942), Sebep (M. Serpin ile, 1945), Birisi (1955), Karanlıkta Bir Ağaç (1960), Gerçek Düş (1965), Evren Türküsü (1966), Ağaçlar Uyanınca (1971), Eksilen Gökyüzü (Evren Türküsü ve Gerçek Düş kitaplarına yeni şiirlerini ekleyerek, 1980), Güneş Açınca (1984), Yolumuzun Üstünde Bir Adam (1991).

HAKKINDA: Mehmet H. Doğan / Şimdi Uzaklardasın (1999), Atila Er / 1940 Kuşağının Son Romantik Şairi: Nahit Ulvi Akgün - Yaşamı, Sanatı ve Eserleri (1999), Behçet Necatigil / Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü (18. bas. 1999), Şükran Kurdakul / Şairler ve Yazarlar Sözlüğü (gen. 6. bas. 1999), TBE Ansiklopedisi (2001).