Kâmil Akdik
Hattat (D. 28 Kasım 1861, Fındıklı / İstanbul – Ö. 23 Temmuz 1941, Fatih / İstanbul). Tam adı Ahmed Kâmil Akdik olup Hacı Kâmil Efendi adı ile de anıldı. Tersane-i Âmire'de erzak ambarı başkâtibi Süleyman Efendi'nin oğlu, ressam Şeref Akdik'in babasıdır. İlk tahsilini yaptığı Zeyrek Sâliha Sultan Mektebi'nde yazı hocası Süleyman Efendi'nin etkisiyle hat sanatına ilgi duydu. Fatih Rüştiyesi’ni bitirdikten sonra Dâhiliye Nezareti’ne memur oldu (1880). Bu arada Sâmi Efendi'den sülüs-nesih yazılarını öğrenerek icazetname aldı (1884). Hocasının arzusuyla Kâmil mahlasını Hâşim'e çevirdi. Bu yüzden 1887-90 yılları arasındaki yazılarında Ahmed Hâşim imzasına rastlanır. Bir süre sonra tekrar Kâmil mahlasını kullanmaya başladı ve bu isimle tanındı. Yazıdaki kabiliyet ve başarısı sebebiyle Dîvân-ı Hümâyun Mühimme Kalemi'ne tayin edildi (1894). Burada Sâmi Efendi'den divanî yazılarını ve tuğra çekmesini öğrenerek ertesi yıl nâmenüvisliğe getirildi. Hocası emekliye ayrılınca onun yerine Nişân-ı Hümâyun Kalemi’ne yazı hocası oldu (1909). Bu görevine ek olarak 1914'te yeni açılan Medresetü'l Hattât’ın sülüs-nesih hocalığı ile Galatasaray Sultânîsi’nde rik'a dersleri hocalığını da sürdürdü (1918).
Bâbıâli'nin lağvedilmesiyle Divân-ı Hümâyun'daki görevinden emekliye sevk edildi (1922). Harf devrimine kadar Hat Mektebi'nde hocalık yaptı (1928). Güzel Sanatlar Akademisi'nde hüsnühat öğretilmesine müsaade edilince vefatına kadar burada yazı hocası olarak çalıştı. Mısır prenslerinden Mehmed Ali Tevfik Paşa tarafından iki kere Mısır'a davet edildi (1935 ile 1940). Burada Paşa'nın Kahire'de yaptırdığı caminin kubbe ve kuşak yazılarını hazırladı. Yaşamı boyunca birçok Kur’an, Kur’an cüzü, murakka, levha ve kitabe yazdı. Özel hat koleksiyonunu sağlığında Topkapı Sarayı Müzesi'ne bağışladı. 21 Ağustos 1915'te kıdem ve dirayetiyle önde gelen hattatlara verilen son "Reîsü’l Hattâtîn" unvanını aldı.
HAKKINDA: Melek Celâl / Reîsü'l-hattâtîn Kâmil Akdik (1938), Türkiye Ansiklopedisi (c. 1, s. 86, 1974), M. Uğur Derman / Türk Hat Sanatının Şaheserleri (s. 49, 1982), Şevket Rado / Türk Hattatları (1984), Büyük Larousse (c.1 s. 259, 1986), Ana Britannica (c. 1, s. 261-262, 1987), M. Uğur Derman / TDV İslam Ansiklopedisi (c. 2, s. 234-235, 1989), Ali Alparslan / Ünlü Türk Hattatları (1992), Muhittin Serin / Hat Sanatı ve Meşhur Hattatlar (2005),
