Emiroğlu Mehmed Said

Eğitimci (D. 1836, İstanbul – Ö. 1918, İstanbul). Fatih İptidaî Mektebinde ilk, Eyüp Rüştiyesinde orta, Süleymaniye Mekteb-i Adlî ve Edebiyye’de lise öğrenimini tamamladı. Fatih Medresesinden icazet aldı. 1857’de Matbaa-i Âmire düzeltmenliğine atandı. Burada on bir yıl çalıştıktan sonra çeşitli okullarda kompozisyon, Arapça, Osmanlıca gramer, Osmanlı edebiyatı ve ahlâk dersleri öğretmenliği yaptı. 14 Eylül 1900’de istifa ederek görevinden ayrıldı. Aynı yıl Dârülmuallimat (Kız Öğretmen Okulu) edebiyat öğretmenliğine atandı. Bu görevden 1908’de emekli oldu.

ESERLERİ:

AHLÂK: Vezâifü’l-inâs (1886), Ahlâk-ı Hamîde (1902).

ÇEVİRİ: el-Munkız mine’d-Dalâl (Gazâlî’den), Tuhfetü’l-Erîb (Abdullah Tercüman’dan), Etvâku’z-Zeheb (Zemahşerî’den).

HAKKINDA: Mücellidoğlu Ali Çankaya / Yeni Mülkiye Tarihi ve Mülkiyeliler (c. II, 1968).