Şair ve yazar (D. 12 Mayıs 1924, Esentepe [Lamos] köyü / Ermenek / Karaman – Ö. 9 Mayıs 2005, Ankara). Deneme, kitap eleştirisi, röportaj, anı türündeki yazılarında bazen Battal Gökcan-Gökçe, Battal Arif imzalarını kullandı. Ankara Solfasol Köyü (Göktepe) İlkokulu, İstanbul Haydarpaşa Lisesi (1944) mezunu. Bir süre Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde okudu. Ankara Valiliği İl Özel İdaresinde memur olarak çalışmaya başladı. Emlak ve İstimlak Müdürü iken emekliye (1975) ayrıldı. Birleşmiş Milletler Türk Derneği, Folklor Araştırma Kurumu üyesiydi. Ankara’da öldü, memleketinde toprağa verildi.
Yazı ve şiirleri ilk olarak Yurt gazetesinde (10 Kasım 1938); sonra Türk Dili, Hisar, Filiz, Bahçe, Çağrı, Kemalist Ülkü, Köye Doğru, Çınaraltı, Varlık, Foto Magazin, İnkılapçı Gençlik dergileri ile Anayurt, Tasvir, Vakit gazetelerinde yer aldı. Bir süre (1951-52) sekreterlik yaptığı Hisar dergisinde yayımladığı şiirleriyle tanındı. Şiirlerinin bir bölümü bestelendi. Türk kültürüne hizmetlerinden dolayı 1994 yılında İLESAM’ın Hizmet Şeref Ödülünü, Orhan Şaik Gökyay 2001 Şiir Ödülünü aldı. Yahya Akengin’in, onun hakkında yazdığı Torosların Öbür Yüzü adlı oyun TRT radyolarında oynandı. H. Rıdvan Çongur’un, hakkında yazdığı eser esas alınarak yapımcı Taha Feyizli’nin uygulamasıyla “Ahmet Tufan Şentürk Belgeseli” yapıldı ve TRT televizyonlarında gösterildi.
“Şiirlerinde ele aldığı ana temalar; Atatürkçülük, vatan-ulus-bayrak sevgisi, yurt güzellikleri, köy özlemi, aşk, insan-çocuk-doğa sevgisi, barış ve özgürlük tutkusu, sosyal sorunlar karşısında duyulan acılar olmuştur. Eşi ve onun vefatı üzerine duygu yüklü şiirler yazmıştır. İnsan sevgisini yüceleştiren şiirleri oldukça fazladır. Köyden büyük kente göç edenlerin sıkça dile getirdiği duygu ve düşüncelerle yoğunlaşmıştır şiirleri. Her okuyan, kendisinden bir parça bulur.
“Şiirlerinde herkesin anlayabileceği yalın, arı bir Türkçe kullanmıştır, kullanmaktadır. Köyünü, Torosların doğasını, anılarını şiirleştirirken yerel deyişleri, kelimeleri de ihmal etmemiştir. Kelimeleri yan yana getirirken, aralarında yaratacakları ses ve anlam uyumluluklarına çok dikkat etmiştir. Kelimelere; bir ruh, bir can vermeye çalışmıştır.” (Nail Tan)
ESERLERİ:
ŞİİR: Sarhoş Dünya (1958), Mustafa Kemal (1965), Allah Versin (1969), Çakırdikeni (1971), İnsanlık Şarkısı (1976), Hepsinden Güzel (1986), Sevgiyle (1988), Şölen (1991), İnsanlık Şarkıları (1998).
DÜŞÜNCE-ARAŞTIRMA: Gidenler-Kalanlar-Gerçekler-Yalanlar (1951), Yarası Olan Gocunsun (1999).
ANI: Anılar Koridorunda Sarıveliler - Armağan 1 (şiir-nesir, Mustafa Ceylan’la, 2000), Ahmet Tufan Şentürk İçin Ne Dediler ? Armağan II (Mustafa Ceylan’la, 2002).
DERLEME: Halk Fıkralarındaki Gerçek (1999).
KAYNAK: İ. Ünver Nasrattınoğlu-Güngör Özmen / Fahriye Tufan (1978), Mehmet Çınarlı / Sanatçı Dostlarım (1979), H. Rıdvan Çongur / 50. Sanat Yılında Ahmet Tufan Şentürk (1997), Mustafa Ceylan / Ahmet Tufan Şentürk-Hayatı, Sanatı ve Şiirleri (1997), Saim Sakaoğlu / 80. Doğum Yılında Ahmet Tufan Şentürk (1999), Zeki Bulduk / “Köroğlu’nu Döverler Namını Dövemezler” (Kitap Haber, sayı: 11, Temmuz-Ağustos 1999), Mustafa Ceylan / Torosların Türküsü (otobiyografik roman, 1999), Lisans tezi: Dilek Sökücü (SÜ Fen Edebiyat Fakültesi, 1997), Mustafa Ceylan / Ahmet Tufan Şentürk İçin Ne Dediler? (2002), Hüseyin Yurdabak / Şiirle Yaşayanlar Antolojisi (2003), Özkan Gönlüm / Mevlânaca Sevgi Eken – Yunus Gibi Çile Çeken A. Tufan Şentürk Destanı (2003), İsa Kayacan / Armağan 3 (2004), İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2. bas., 2009).
